วันนี้มีเรียนโภชนศาสตร์ในสัตว์ และ อาหารและการให้อาหารสัตว์ สองวิชานี้เกี่ยวข้องกันจนอาจเกิดความสับสนได้ ด้วยเรื่องโภชนศาสตร์ มันก็บอกอยู่แล้วว่าต้องเป็นเรื่องของโภชนะ ก็แปลไทยเป็นไทยง่ายๆก็พวกสารอาหารต่างๆนั่นหล่ะ เช่นพวกแป้ง ไขมัน โปรตีน ฯลฯ ส่วนวิชาอาหารและการให้อาหารสัตว์ ก็เกี่ยวกับพวกอาหาร ผลผลิตอะไรพวกนี้ ต้องมีการคำนวณสูตรอาหารที่ให้แก่สัตว์แต่ละชนิด สองวิชานี้มักจะเน้นไปทางสัตว์เศรษฐกิจ ทำให้เริ่มเห็นบทบาทของสัตวแพทย์มากขึ้นว่าไม่จำเป็นที่จะต้องรักษาสัตว์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการไปควบคุมคุณภาพต่างๆของโรงงานที่ผลิตอาหารสัตว์และหรือ การให้อาหารและการดูแลสุขภาพของสัตว์ในฟาร์ม ซึ่งจะเป็นการป้องกัน คือเป็นการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุมากกว่าที่จะมาแก้ปัญหาที่ปลายเหตุนั้นก็คือเป็นแล้วถึงรักษา จริงๆแล้วสายงานทางสัตวแพทย์นั้นมันกว้างมาก ตัวผู้เขียนเองยังเพิ่งแค่เป็นเด็กน้อย อาจยังรู้รายละเอียดอะไรไม่มากนัก ก็จะเก็บข้อมูลต่างๆเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพในภายภาคหน้าต่อไป
จากที่เรียนมาในวันนี้ ทำให้เริ่มรู้สึกว่ามนุษย์เราใส่ใจสุขภาพของตัวเองน้อยไป สัตว์เลี้ยงพวกไก่ หมูนั้น ขนาดอาหารที่กินยังมีสารอาหารครบถ้วนในหนึ่งมื้อ ขนาดที่ว่ามีการคำนวณปริมาณพลังงานที่ได้รับและการปล่อยสู่ธรรมชาติให้น้อยที่สุด เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการดูดซึมสารอาหารไปใช้ให้มากที่สุดและยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอีกต่างหาก แต่คนเรานี่สิวันๆนึงได้รับสารอาหรไม่ครบสักเท่าไหร่ อย่างผู้เขียนก็ เห็นว่าอาหารในศูนย์อาหารนั้นไม่ค่อยมีอาหารให้เราได้เลือกมากนัก อาจเป็นเพราะคนเยอะจึงทำให้อาหารที่ขายนั้นต้องบังคับให้เป็นอาหารประเภทข้าวราดแกงเสียเป็นส่วนใหญ่ หลายคนเริ่มเบื่อกับอาหารที่ซ้ำซากจำเจคิดๆดูแล้ว สัตว์พวกนั้นกินอาหารดีกว่าพวกเราๆเสียอีก อย่างนี้มันต้องใส่ใจตัวเองกันให้มากขึ้นแล้ว..
วันนี้ก็ออกแนวบ่นๆหน่อย ดูเครียดๆ แต่วันนี้เรียนสนุกมาก อาจารย์สอนได้ดีน่าติดตามมาก บรรยากาศในห้องเรียนก็ดี แต่ไร้เงาพี่รหัส เจอแต่สายรหัสปี 5ที่วันนี้ใส่เมดฟ้า น่ารักซะจริงพี่เราโบกมือทักทายให้ด้วย ฝนตกแต่เช้าเลย อากาศน่านอนซะจริง ^^
