หลังสอบปลายภาค เราก็ได้รวมพลกันไปฝึกงานที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรีกัน ส่งหนังสือขอฝึกฟาร์มโคนม แล้วเราก็ได้ไปฝึกกันเป็นเวลา 9 วัน

วันแรก

เดินทางไปตำบล ป่าเด็ง ตั้งอยู่ในจังหวัดประจวบ คาบเกี่ยวกัน2จังหวัด คือเพชรบุรีกับประจวบฯ ไปรวมกันที่ศูนย์ผสมเทียมโค พบกับอาหมอผ่องใจดีที่คอยคุมเราฝึกงาน7วันที่ป่าเด็งได้ไปพักที่บ้านป้าอ้อยลุงอ้อย ซึ่งเป็นบ้านที่เลี้ยงโคนม ชื่อฟาร์มสงคราม ^^ ที่บ้านนี้มีจานดาวเทียมด้วย สัญญาณมือถือตายสนิท มีหมา 2 ตัว เป็นหมานต้อนโค ชื่อจูกับน้ำหวาน ลุงกับป้าใจดีมากัก

วันที่สอง

เดินทางไปฝึกเจาะเลือดวัวนมในป่าเด็ง หลังจากเจาะเลือดเสร็จเราก็เดินสำรวจพื้นที่กัน แล้วก็ไปเทียวบ้านอาหมอที่ไม่ไกลจากที่พัก ชาวบ้านที่นั่นใจดีมากแล้วหลังจากข้าวกลางวันเราก็ไปตรวจดูการติดสัดของวัวนมต่อ จนถึงเย็น จากนั้นอาหมอก็พาเราไปทานมื้อเย็นที่บ้านน้องใบเตย ที่นั่นมีคาราโอเกะให้ร้องเพลงกันด้วย แรกๆก็ไม่มีใครกล้าร้องปล่อยให้อาหมอโชว์เดี่วยไมโครโฟนไปก่อน สักพัก พออาหมอส่งไมค์มาที่ฉัน แล้วฉันก็เริ่มร้องเพลงแรก เท่านั้น พอส่งไมค์ต่อให้คนอื่นฉันก็ไม่ได้ไมค์คืนอีกเลย เหอเหอแล้วพอเที่ยงคืนก็กลับไปนอนกันที่บ้านลุงอ้อยเหมือนเดิม

วันที่สาม

ฝนตกตลอดทั้งวัน ไม่ได้ออกไปไหนเลย อยู่แต่ในบ้าน

วันที่สี่

อยู่บ้านอีกวันนึง ได้ไปดูวัวลุงอ้อย เชคว่ามันเป็นสัดรึปล่าว พร้อมจะผสมเทียมแล้วหรือยัง

วันที่ห้า

วันนนี้หมอพาทัวร์ไกลจากหมู่บ้านไปแถวๆหมู่บ้านกะหร่าง คล้ายๆกะเหรี่ยงแต่ภาษากับวัฒนธรรมไม่เหมือนกัน อาหมอบอกว่ากะหร่างชอบใส่เสื้อผ้าสีแสด สีเจ็บๆอ่ะ แล้วก็มีเคสวัวคลอดลูกไม่ออก ไปช่วยกันทำคลอดวัว เดินทางด้วยรถกระบะ มันส์มาก อาหมอขับไม่ยั้งเลย ขึ้นเขาลงห้วยขนาดประตูเปิดไม่ได้เลย พวกสาวๆนั่งกันข้างหน้าสนุกอย่างกับรถไฟเหาะ แต่พวกผู้ชายข้างหลังจะตายกัน 5555

วันที่หก

ไปตอนวัวบนเขา ใช้คีมที่เค้าเรียกว่าเบอดิบโซ่ หนีบตรงถุงอัณฑะของวัวนั่นหล่ะ พี่ๆผู้ชายกับอาหมอเป็นคนจับและล้มวัว พวกสาวๆก็หนีบกัน เจ้าของที่ดูอยู่ด้วยก็บอกเสียวแทน หุหุ ตอนหลายตัวอยู่เหมือนกัน เจ้าของวัวเห็นเราท่าทางบึกบึนเลยขอให้ไปฉีดยาให้วัวเค้าหน่อย ..อาหมอก็บอกให้ลุยเดี่ยวเลย เหงื่อตกเลยทั้งที่ฉีดมาหลายครั้ง ก็วัวพวกนี้น่ากลัวอ่า แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี อิอิ

วันที่เจ็ด

ฉีดยาวัว ตรวจคุณภาพฟาร์มแล้วก็วันนี้พิเศษ ได้ทำอาหารกันกินที่บ้านลุงอ้อย สนุกมาก อร่อยด้วย กินกันเกลี้ยงเลย แล้วก็เป็นวันสุดท้ายที่ได้นอนบ้านลุงอ้อย ตอนกลางคืนก็ออกมาดูว่าวัวลุงอ้อยจะคลอดลูกหรือยัง( ตอนนี้มันคลอดแล้วได้ลูกตัวเมีย ชื่อว่าเปลือกถั่ว ชื่อนี้มีที่มา จากหมาบ้านลุงอ้อยกินเปลือกถั่ว หุหุ)แล้วก็ได้ไปเที่ยวน้ำตกป่าละอูด้วย ทั้งหนาวทั้งสวย ว่างๆจะไปเที่ยวอีกหน ได้ขึ้นไปสูงสุดแค่ชั้น3 น้ำเย็นแล้วก็ไหลแรง เป็นอะไรที่ประทับใจมากๆ

วันที่แปดและเก้า เราลงกันมาอยู่ที่เขี่อนแก่งกระจาน ออกไปเจาะเลือดวัวเนื้อ มีแต่เปรียวๆน่ากลัวๆ แล้วก็วัดพวกความสูงน้ำหนัก เพื่อจะเอาไปทำประวัติ ก็ไปเจาะเลือดวัวเกาะ วัวพวกนี้ไม่มีชื่อและไม่มีความเชื่อง ต้องคล้องจับอย่างเดียว แล้วหลังจากที่ไปเจาะเลือดเสร็จแล้วก็ได้ไปเล่นน้ำกันที่รีสอร์ตที่พักของพี่ที่ไปด้วย ได้ไปล่องเรือยางกัน แล้วก็กระโดดหอลงน้ำ สะใจมากมาย กลางคืนมีตกปลาด้วย

เป็นการฝึกงานที่สนุกมากแล้วก็ได้ความรุ้มากๆ สุดท้ายก็ต้องขอขอบคุณอาหมอผ่อง อาหมอโต้ง แล้วก็อาหมอที่อำเภอแก่งกระจานทุกท่านที่ได้ให้ความรุ้แก่นักศึกษาตัวน้อยๆนี้ จบไปจะไปช่วยงานนะคะ ^ ^

วันนี้มีเรียนโภชนศาสตร์ในสัตว์ และ อาหารและการให้อาหารสัตว์ สองวิชานี้เกี่ยวข้องกันจนอาจเกิดความสับสนได้ ด้วยเรื่องโภชนศาสตร์ มันก็บอกอยู่แล้วว่าต้องเป็นเรื่องของโภชนะ ก็แปลไทยเป็นไทยง่ายๆก็พวกสารอาหารต่างๆนั่นหล่ะ เช่นพวกแป้ง ไขมัน โปรตีน ฯลฯ ส่วนวิชาอาหารและการให้อาหารสัตว์ ก็เกี่ยวกับพวกอาหาร ผลผลิตอะไรพวกนี้ ต้องมีการคำนวณสูตรอาหารที่ให้แก่สัตว์แต่ละชนิด สองวิชานี้มักจะเน้นไปทางสัตว์เศรษฐกิจ ทำให้เริ่มเห็นบทบาทของสัตวแพทย์มากขึ้นว่าไม่จำเป็นที่จะต้องรักษาสัตว์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการไปควบคุมคุณภาพต่างๆของโรงงานที่ผลิตอาหารสัตว์และหรือ การให้อาหารและการดูแลสุขภาพของสัตว์ในฟาร์ม ซึ่งจะเป็นการป้องกัน คือเป็นการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุมากกว่าที่จะมาแก้ปัญหาที่ปลายเหตุนั้นก็คือเป็นแล้วถึงรักษา จริงๆแล้วสายงานทางสัตวแพทย์นั้นมันกว้างมาก ตัวผู้เขียนเองยังเพิ่งแค่เป็นเด็กน้อย อาจยังรู้รายละเอียดอะไรไม่มากนัก ก็จะเก็บข้อมูลต่างๆเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพในภายภาคหน้าต่อไป

จากที่เรียนมาในวันนี้ ทำให้เริ่มรู้สึกว่ามนุษย์เราใส่ใจสุขภาพของตัวเองน้อยไป สัตว์เลี้ยงพวกไก่ หมูนั้น ขนาดอาหารที่กินยังมีสารอาหารครบถ้วนในหนึ่งมื้อ ขนาดที่ว่ามีการคำนวณปริมาณพลังงานที่ได้รับและการปล่อยสู่ธรรมชาติให้น้อยที่สุด เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการดูดซึมสารอาหารไปใช้ให้มากที่สุดและยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอีกต่างหาก แต่คนเรานี่สิวันๆนึงได้รับสารอาหรไม่ครบสักเท่าไหร่ อย่างผู้เขียนก็ เห็นว่าอาหารในศูนย์อาหารนั้นไม่ค่อยมีอาหารให้เราได้เลือกมากนัก อาจเป็นเพราะคนเยอะจึงทำให้อาหารที่ขายนั้นต้องบังคับให้เป็นอาหารประเภทข้าวราดแกงเสียเป็นส่วนใหญ่ หลายคนเริ่มเบื่อกับอาหารที่ซ้ำซากจำเจคิดๆดูแล้ว สัตว์พวกนั้นกินอาหารดีกว่าพวกเราๆเสียอีก อย่างนี้มันต้องใส่ใจตัวเองกันให้มากขึ้นแล้ว..

วันนี้ก็ออกแนวบ่นๆหน่อย ดูเครียดๆ แต่วันนี้เรียนสนุกมาก อาจารย์สอนได้ดีน่าติดตามมาก บรรยากาศในห้องเรียนก็ดี แต่ไร้เงาพี่รหัส เจอแต่สายรหัสปี 5ที่วันนี้ใส่เมดฟ้า น่ารักซะจริงพี่เราโบกมือทักทายให้ด้วย ฝนตกแต่เช้าเลย อากาศน่านอนซะจริง ^^

เริ่มชีวิตนักศึกษาสัตวแพทย์ปีที่2

ความสนุกสนานใกล้เข้ามาแล้ว...

รับน้องๆปี 1

อยากเห็นหน้าน้องๆจังเลย..

วันนี้เรียน vet embryo วันแรก

แล้วก็เรียน biochem กับอาจารย์คนเดิม

รู้สึกว่าตัวเองขยันน้อยไปหน่อย

อาจารย์พูดอะไรมาไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

แอบอิจฉาพี่ๆปี5จัง ได้ใส่เสื้อเมดแล้วเท่เหลือเกิน

ดูสมกับเป็นหมอมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ

จากแต่ก่อนตอนปี4 อย่างกับเด็กวิศวะ 555

ปีนี้พี่ๆจัดวันพี่พบน้องขึ้นเป็นปีแรก

หวังไว้ว่าเราคงจะได้เจอพี่ๆครบสายนะ

แล้วเราจะได้เจอกันนะน้องรหัส

.

.

.

จะเป็นหมอที่ดี

จะเป็นหมอที่เก่ง

จะต้องพยายาม

สู้ๆ

อีก4ปี

จบแน่...